2021 zal voorbijgaan als één van de meest essentiële jaren tot nog toe met een storm die in niets te vergelijken is met de voorjaarsstormen. En hoewel ik al enige stormen doorstond, deze mag geboekstaafd staan als de langste, donkerste en meest impactvolle.

Iemand zei in september, toen ik haar aansprak over haar getuigenis van een eigen storm, ‘je kan er makkelijker over praten als de storm even achter de rug is’. Op dat moment zat ik mogelijk in een supercel. Ze zal het wel begrepen hebben. Alsnog bedankt voor de steun. Een kort bericht van herkenning deed soms wonderen. Elke houvast op dat moment was nuttig. Vergelijk het met een reporter die zich vastklampt aan een buigende lantaarnpaal om alsnog contact te leggen met de bewoonde wereld. Zo voelde het soms.

Ondertussen is de storm al even gaan liggen en kan ik er over schrijven. Niet dat dat moet, al blijf ik graag trouw aan de missie van dit blog ‘in de zoektocht van een ander vind je jezelf’. Niets was minder waar in de voorbije periode.

De Storm, het begin.

De aanleiding van de storm was een confrontatie met mezelf na de onmogelijkheid om een diepe connectie toe te laten. Van het type waarvan je weet ‘eens in een mensenleven’. En zelfs in die wetenschap bleek het onmogelijk er honderd procent te zijn.

Van een windvlaag of grote regenbui kan je weglopen. Een tornado kan je desnoods ook nog wel ontwijken mits enig talent. Deze storm was van een ander kaliber. Van het type Tsunami ‘eens in een mensenleven’ en je door hebt dat er onverwerkte zaken best aangepakt worden omdat er anders een donkere kant van jezelf de bovenhand neemt en je uiteindelijk overspoeld wordt. Meteen de start van de storm.

Iemand vroeg mij op één van de donkerste dagen in de voorbije periode ‘wat doe je dan eigenlijk’? Dat valt moeilijk uit te leggen. Soms was dat afspreken met mensen. Soms was dat een hele avond oppervlakkig berichten met mensen online. Soms was dat helemaal opgaan in werk. Maar meest van al was dat lezen of youtube concerten kijken en zoals men dat mooi benoemt ‘innerlijk werk verrichten’.

De Storm, de kern.

Innerlijk werk. Dat begint bij de analyse van elke situatie uit de afgelopen periode en jezelf de eerlijke vraag stellen waarom je reageerde zoals je reageerde. De verleiding is groot om dat te projecteren op externe factoren. Want op jezelf betrekken betekent schuldgevoel, schaamte, kwaadheid, frustratie, verdriet, … de hele waaier emoties die je liever niet voelt.
En toch is de eerlijke vraag aan jezelf stellen de enige sleutel tot verder en dieper op de zaken ingaan. Dat betekent dat je elke emotie toelaat en elke afleiding probeert te herkennen en negeert. In elke situatie heeft een mens de keuze te reageren zoals hij/zij dat wil. Met dat uitgangspunt de analyse van elke situatie benaderen stelt je in staat om jezelf de vraag te stellen ‘waarom deed ik zus of zo’.

Als mensen zijn we gewoon om onze emotie te manifesteren of zelfs te projecteren naar anderen en op die manier deze emotie te valideren. Verdriet tonen en getroost worden. Kwaadheid uiten en in conflict treden. In deze oefening is het van belang om hier niemand in te betrekken. Je laat elke emotie toe bij jezelf, uit die zoals je wil maar beleeft dat alleen. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De eerlijkheid gebied te zeggen dat het niet betrekken soms ook niet lukte. Waardoor externe elementen alsnog een reactie of conflict opriepen. Elk dergelijk moment is een aanduiding waar werk nodig is.

Om de momenten draaglijk te maken helpt het om een gekende omgeving te creëren of op te zoeken. In mijn geval was een live optreden van Nick Cave & Warren Ellis een rustpunt. De aanvangszin ‘You are all euh welcome to sing along to this song’ zullen eeuwig verbonden blijven met die moeilijke momenten.

Nick Cave & Warren Ellis – Push The Sky Away

De Storm, tegenwind.

Dat is niet altijd een makkelijke oefening. De ontelbare momenten waarop je de tijd wil terugdraaien en het anders wil doen maar beseft dat dat niet kan, zijn moeilijk tot ondraaglijk. “There is no one to blame but yourself” in dat geval. Voorbij elke andere emotie is angst steeds het overblijvende gevoel die je, terug met jezelf, telkens opnieuw probeert te overwinnen. Dat gebeurt niet op één dag of een avond. De angst ontstaat door het loslaten van vertrouwde ideeën van jezelf die het ‘sterke’ beeld van jezelf in stand hielden. Je weet ondertussen dat ze voortkomen uit verdediging tegenover onverwerkt verdriet maar de angst slaat je, soms letterlijk, om het lijf te weten dat je zonder verder moet. De onwetendheid brengt angst.

Een eerlijk onderzoek naar jouw eigen keuzes en gedrag leiden vrijwel altijd tot patronen en aangeleerde zaken uit het verleden. Opvoeding, aangeleerde waarden, ingeprente patronen, zoeken naar externe validatie, … Ook daar kan je de tijd niet terugdraaien. En zelfs al kon je dat, de externe factoren tot aangeleerd gedrag of patronen had je niet kunnen veranderen. Ook hier terug de frustratie, kwaadheid, verdriet, … kies maar.
Als je de tijd niet kan terugdraaien en je alle vragen hebt gesteld is aanvaarden het enige wat je kan doen. Dat is de volgende moeilijke stap. Als koppig persoon is die aanvaarding zo mogelijk nog moeilijker dan het zelfonderzoek. Hoe doe je dat, ‘aanvaarden’.
En ook die aanvaarding gaat gepaard met de nodige moeilijke momenten.
Er is online heel wat interessants te vinden om te helpen bij die vragen en die oefeningen. Al vergt het enige inspanning om de vragen te stellen en door te gaan tot de kern. Zoals J. Krishnamurti het stelt ‘Do it, go into it, but not just with words’. Een krachtige oproep.

De Storm, dansen in de regen.

De vraag die ik mij vaak stelde ‘zal deze storm ooit passeren?’ is niet eenvoudig te beantwoorden. Wellicht nooit helemaal. Zoals ook andere stormen af en toe nog eens de kop opsteken. Dat merkte ik deze zomer. Al heeft deze essentiële storm mij veel geleerd. Wanneer je op een eerlijke manier tot de kern van jezelf bent gekomen, de keuzes hebt geanalyseerd en de donkere kanten aanvaardt, dan ben je in staat om dat in de toekomst beter aan te pakken. Keuzes die je vroeger maakte waren vaak een reactie vanuit aangeleerd gedrag. Na een storm en de nodige momenten van zelfonderzoek ben je in staat om vanuit een intentie actie te ondernemen. Op dat moment voelt het minder als vastklampen aan een lantaarnpaal maar eerder als dansen in de regen. Zelfde situatie, andere intenties.
Zo is rust en tevredenheid een keuze. In elk moment kan je jezelf laten overmannen door negatieve gedachten. Als mens kan je die negatieve gedachten ook vervangen door positieve gedachten. Niet van het type ‘Positive Vibes Only ✌️’. Wel gedachten van dankbaarheid voor het moment dat je voor jezelf creëert en de inzichten die je ontwikkelde. Je doet dit eerst voor jezelf en met jezelf. De aanvaarding van het verleden en de wetenschap dat je in staat bent om de toekomst met andere intenties te benaderen brengen rust.
Een zij-effect van deze hele oefening is dat je op een andere manier naar de wereld kijkt. Je bent in staat om ieders gedrag en reacties ook op een andere manier te begrijpen waardoor kwaadheid, frustratie, schuld, … evenmin aanwezig zijn. Het besef dat je enkel jouw eigen keuzes in handen hebt en elke andere mens dat ook, met zijn/haar verhaal brengt rust.

De Storm, een baken.

In de kern van de storm nam ik mij voor om bakens te zetten. Tot voor deze, en eigenlijk nog een eerdere storm, was ik vooral bezig met het verdedigen van mezelf binnen een sterk bastion. Dat lijkt alleen maar sterk omdat dat het beeld is dat je ervan wil hebben. Niets is minder waar, zo leert de storm.
Ik nam me voor om 2 activiteiten te plannen waar ik iets kon betekenen voor mensen met een eigen moeilijk verhaal. Tot jezelf komen betekent ook toelaten van intuïtie. Met het plan te maken om iets te betekenen kwam ik in contact met Make-A-Wish Belgium Vlaanderen en sloot mij aan als vrijwilliger. Een storm als deze is lastig maar niets in vergeleken met de stormen die de wenskinderen en hun ouders doorstaan. Het maakt je alleen maar dankbaarder voor het leven dat je mag leiden.
Tijdens de storm heb ik heel wat gelezen over jezelf ontwikkelen, naar jezelf kijken, methodes om dat te doen, …. En met de missie van dit blog ‘in de zoektocht van een ander…’. in dit achterhoofd ben ik een podcast reeks gestart rond persoonlijkheidstesten. Het gaf mij afleiding en een doel om aan te werken en wordt iets wat ik terug kan geven aan mensen die op zoek zijn naar zichzelf of zichzelf willen verbeteren.
De gesprekken die ik voerde en de verbinding die er ondertussen met sommige mensen door dit project ontstaan is maakt het alleen al de moeite waard.

Stilte na de Storm

Mensen merken niet altijd een verandering. Mensen die heel dicht staan uiteraard wel. Behalve 2 kilo extra is er uiterlijk weinig veranderd. De belofte aan jezelf om aangeleerde patronen, opgehangen denkbeelden en de zoektocht naar externe validatie achterwege te laten is een essentiële verandering. Toelaten van emotie, intentionele acties, dankbaarheid voor elk moment en een open blik en begrip voor ieders verhaal zijn de andere grote veranderingen. Eén van de grootste lessen is dat dankbaarheid en zachtheid enkel kunnen wanneer je weg stapt van een opgehangen beeld van jezelf. De beste versie van jezelf is die zonder masker of opgehangen beeld maar die waarbij je elke actie doet vanuit een eigen kern, in lijn met wat je voelt.
Als je in staat bent de rust met totale aanvaarding van jezelf te creëren kan je dat ook met je volledige zelf en aanvaarding en begrip van een andere persoon intentioneel beleven, zonder beperking van oud zeer. Dat is denk ik de sleutel tot verbinding. Al ken ik mezelf en is de weg ernaartoe ongetwijfeld terug één van spanning en chaos. En mogelijk is de chaos niet meer de zoektocht naar onuitgesproken hulp maar de spanning voor een totaal nieuwe ervaring om er honderd procent te kunnen zijn.

Extra Interessante zaken

Mediteren was nooit mijn ding. Nog steeds niet. Al heeft Jon Hopkins een fantastisch album gemaakt waar, wat mij betreft, hij de kern van het tot jezelf komen in samengevat wordt. De laatste song duurt 8 minuten en die rustig beluisteren kan best als medidatieve ervaring bekeken worden.

Een Storm zou je kunnen zien als een periode waarin je terecht komt nadat elke vorm van zingeving wegvalt. Zo wordt ook ‘Dark Night Of The Soul‘ beschreven:
https://theapeiron.co.uk/the-dark-night-of-the-soul-understanding-amidst-the-absence-of-meaning-3494cb193bc2

Instagram, en bij uitbreiding, het internet heeft een schat aan informatie en handvaten die helpen om de vragen te stellen. Eén van de zaken die mij bij zal blijven is de volgende uitspraak:

Excessive analysis perpetuates emotional paralysis. Knowing our issues is not the same as healing our issues. In fact, knowing is often a wilful act, entirely incongruent with the experience of surrender required to heal. I have known many people who could name their patterns and issues with great insight, but their actions didn’t change a bit. The key to the transformation of challenging patterns and wounds is to heal them from the inside out. Not to analyze them, not to watch them like an astronomer staring at a faraway planet through a telescope, but to jump right into the heart of them, encouraging their expression and release, sticking them into new possibilities with the thread of love. You want to become a holy patchwork? Heal your heart.

Jezelf tegenkomen is ook afscheid nemen van het beeld, of de vele beelden die je van jezelf had. Jan Swerts schreef dit jaar een rouwplaat die hier vaak heeft gedraaid. Toch is er een nummer uit zijn vorige plaat ‘Schaduwland’ die ik nog meer speelde, met de lyrics ‘Waarom zijn zij toch hier’ en ‘zullen wij altijd zo zijn’. Sommige dagen was het moeilijk om enige vorm van menselijk contact te verdragen omwille van de focus op jezelf.