“Grief, I’ve learned, is really just love. It’s all the love you want to give, but cannot. All that unspent love gathers up in the corners of your eyes, the lump in your throat, and in that hollow part of your chest. Grief is just love with no place to go.”

Ik heb deze quote lang niet begrepen, althans wat je ermee doet nadien. Plots verlies is wel al vaker een thema in mijn leven geweest. Verlies was vaak een situatie van schuld. Bij mezelf of een ander. En dat bracht dan meteen allerhande verdediging met zich mee. De kans dat daar dan iets positiefs uit kon groeien leek mij nogal naïef.

De 60km van Texel is een ultra trail, rondom het eiland Texel. Wie Texel niet kent, het stuk ongerepte natuur is adembenemend en een aanrader op 320km van Gent.

Die ultra trail stond al even op mijn wishlist en stond gepland om te lopen in 2021. Omwille van de beperkende maatregelen vorig jaar konden we de inschrijving verlengen naar de 2022.

Na mijn 100km run en omwille van een aantal redenen was mijn voorbereiding dit najaar barslecht. In die mate dat zelfs een halve marathon mogelijk een uitdaging zou zijn momenteel.

Dat is natuurlijk zuur. Ik zag de bui rond Nieuwjaar al hangen. In januari probeerde ik mezelf aan te zetten tot ‘start to run’ activiteiten. Langzaam opbouwen en hopen dat de routine overwint. Jammer genoeg was elke poging een terugval in motivatie en lukte het zelfs amper om 5km te lopen.

Het was verleidelijk om alle externe factoren en vooral mezelf de schuld te geven om niet in conditie te zijn. Ik ben natuurlijk kwaad en verdrietig geweest. Vaak. En wakker van gelegen. Waarom het voor de zoveelste keer niet lukte om 5km aansluitend te lopen. ‘Hoe het zover was kunnen komen en hoe erg ik mij wel liet gaan’, was een terugkerende gedachte als ik weer eens op de weegschaal stond. De moed om het patroon te breken was soms ver te zoeken. Het voelde aan als falen en dus verlies.
De voorbereiding voor een ultra run is er één van toewijding, focus en discipline. Van voor jezelf kiezen en jezelf niet verliezen in chaos. Het behalen van het doel na de voorbereiding is nadien een bevestiging van je eigen sterkte. De opofferingen en de keren dat je nee zei tegen zaken die de planning in het gedrang konden brengen verdwijnen meedogenloos in het niets bij de bevestiging na de overwinning. Dat is niet verkeerd, al leerde ik dit weekend dat het ook anders kan.

Een paar weken geleden vroeg mijn looppartner voor de 60 van Texel of ik zin had om hem te begeleiden op de fiets. Dat betekende alsnog ongeveer 70km fietsen. Iets wat ook een zekere basisconditie vraagt. Al is die op te bouwen beperkt lopen en wandelen.
Op zich vond ik dat een mooie gedachte. Er toch bij zijn en iemand kunnen ondersteunen bij het verbreken van zijn afstandsrecord.

De uren op de fiets hebben mij alvast de betekenis van de quote hierboven doen ervaren.

Texel was afgelopen weekend. We boekten samen een huisje in een vakantiepark en hadden niet meer nodig dan de natuur rondom. Naast het prachtige weer heb ik enorm genoten van de prestatie van de lopers en ben ik dankbaar voor de ervaring.
Aanwezig zijn tussen de lopers, aan de bevoorrading bidons vullen van de loper die je begeleidt, dezelfde ervaring delen en de gezichten zien die je ook ziet als je zelf meeloopt is deel van de ervaring.

De blijdschap en opluchting die je voelt als iemand na zo een inspanning over de finish komt is een gevoel dat je herkent en daar kunnen deel van uitmaken en delen is wonderlijk.

Er zijn natuurlijk moeilijke momenten geweest. Momenten waar ik mij afvroeg waar het fout ging tijdens de winter. Op welke manier het beter had gekund. Of het überhaupt anders had gekund. Die gedachten waren soms pijnlijk omdat het falen naar boven kwam, de schaamte over het niet doorzetten, het verdriet over gemis aan uren in de natuur, …. En elk dergelijk moment keek ik rond en zag ik een groep lopers waar ik deel van kon uitmaken, mee kon praten en kon vragen hoe ze zich voelden. En zodra ik dat deed verdween de pijn van het verlies en voelde het niet meer als falen.
Je zag hun pijn en de appreciatie die ze alsnog toonden in het vechten tegen de wind en tegen zichzelf. Ik was daarbij fysiek in staat om hen aan te moedigen en mijn eigen verdriet werkte als een katalysator om anderen te ondersteunen, waar ik dan weer gelukkiger werd van de appreciatie en het bewust delen van het moment.

Aan de finish moesten de fietsers langs een zij-uitgang de laatste 100 meter het parcours verlaten. De lopers werden terecht bij naam omgeroepen en van sappige Nederlandse commentaar voorzien. Ik filmde de overwinning van mijn loopmaat die zichzelf overtrof met de langste afstand ooit en een fris gevoel tot voorbij de aankomst. Daar deel van uitmaken was even emotioneel als zelf over de witte lijn lopen. Het gemis van een winter afzien en zelf winnen blijft maar toch was er ook een gevoel van overwinning. Geen overwinning van het type om over de finish te lopen en omgeroepen te worden, wel één om persoonlijke redenen met andere emoties. Die van blijdschap, dankbaarheid en inzicht.

Het beeld werkt best als je het op volledige schermgrootte bekijkt.

Het enige verschil in deze overwinning is dat mijn drijfveer niet mijzelf maar het ondersteunen van een ander was. En daarbij het besef dat als je die zingeving vindt het verdriet van verlies omgezet wordt in een warmte en positiviteit die je niet ervaart bij een ander soort overwinning van jezelf.
Dat wil niet zeggen dat het één minder is dan het ander. Winnen van jezelf door doorzettingsvermogen en discipline is krachtig en goed. Ervaren hoe verlies een katalysator kan zijn tot mildheid voor jezelf en omgeving vond ik een verrijking. En hierbij is nog maar eens duidelijk dat ik in mijn geval iets moet ervaren en doorleven om het helemaal te snappen en een plaats te geven.

Ik heb alvast zin in een volgend sportief doel.