Creativiteit is een onderwerp dat mij al heel lang boeit. Creativiteit is het vermogen om iets nieuws te maken, vertrekkende vanuit een intentie en een denkbeeld.
Of we vanuit die definitie ooit tot een scheppende A.I. kunnen komen vind ik een interessante denkoefening. Creëren vanuit een denkbeeld of theoretisch model kan zeker. De intentie lijkt mij minder evident. Al is dat niet het hoofdonderwerp.
Er wordt wel wat geschreven over creativiteit, samenwerken en wat je kan leren van Peter Jacksons fantastische ‘Get Back’ documentaire over The Beatles die momenteel te zien is op Disney+ 🎶. (Over content marketing en creativiteit,). :
- I, me, mine doesn’t work for collaboration
- When you’ve got a feeling, pay attention (it usually won’t let you down)
- Get back to old ideas
- Move over once
- Move over twice
- Let your thoughts meander
De voorbije jaren was ik vaak betrokken bij creatieve projecten of experimentele initiatieven binnen en buiten professionele context. Omdat ik ervan overtuigd ben dat je best leert door experiment. Meestal hadden deze projecten een link met online content, woord, beeld, geluid of een combinatie ervan en was het een bekend gegeven gecombineerd met een vernieuwend element. Zoals een Twitter radio of Doorzetters Podcast.
De podcast ‘Kleur Bekennen‘ waar ik aan werk is naast 🎙️ Doorzetters Podcast ook zo een initiatief. De mate van experimentaliteit zit deze keer niet in een nieuw medium maar in de creatieve uitwerking ervan.
Kleur Bekennen is een persoonlijk project waarvan de inhoud mij nauw aan het hart ligt. Het creatief proces is slechts een onderdeel van de volledige productie. En daar begint het einde van de comfort zone. In de meeste projecten had ik min of meer de controle, of toch het gevoel controle te hebben. De nood aan artistieke creativiteit was beperkt en die kon ik meestal zelf wel invullen of helemaal bepalen.
Bij Kleur Bekennen dus anders. De productie is opgevat als een afgelijnde reeks van 10 afleveringen in 5 basisthema’s, omkaderd door andere andere vormen van content.
Eén aflevering is niet gelijk aan één interview. De omkadering met beeld en geluid moesten eigen zijn aan de reeks en van een veel beter niveau dan wat ik zou kunnen bijdragen. De inhoud is bekend maar de bijdrage van de gasten gaat verder dan hun eigen persoonlijk verhaal en draagt in grote mate bij aan de kwaliteit van de reeks.
Mijn grootste inbreng als maker van de reeks is het vinden en aanspreken van de juiste mensen, hen de intentie uitleggen en verder vertrouwen dat wat ze bijbrengen waardevol zal zijn. Meestal afgaand op een gevoel, eerder dan werkelijke kennis van hun volledige achtergrond. Nadien leg ik de verzamelde puzzelstukken samen tot het eindresultaat.
Deze aanpak vergt een oncomfortabel gevoel van loslaten van controle en is in die zin vernieuwender dan omgaan met een nieuw medium bijvoorbeeld.
Ondertussen zijn 80% van de gesprekken opgenomen, is de soundtrack finaal, zijn alle beelden klaar voor gebruik en kan ik enkel dankbaar zijn voor de bijdragen tot nu toe.
De les die ik leerde was dat het leren opgeven van controle een traag proces is. Een proces waar je jezelf betrapt op af en toe terugvallen in oude denkpatronen. Maar het was ook een les waar het resultaat van wat je samen kan bereiken, als gelijken met elk een waardevolle bijdrage, veel beter is dan wat ik initieel voor ogen had.