Geen plek waar ik meer tot rust kom dan het bos, en bij uitbreiding de natuur. Dat lijkt cliché, maar toch biedt het contrast met de drukte van de stad en het kantoorleven iets wijds en onomstootbaar. Je kan alleen maar dankbaar zijn bij de rust en statigheid die het bos uitstraalt wanneer de bomen hier en daar wat zonlicht toelaten.
In de Japanse taal benoemt men dat gevoel met het woord Komorebi.

De bossen in onze contreien worden actief beheerd. Dat merk je meteen wanneer je wandelt of fietst in onze bossen.
Vanuit de ambitie om ooit zelf iets te beteken in het bos wou ik graag vrijwillig meehelpen in actief bosbeheer. Na wat rondvraag bleek dat je dit niet kan zonder een opleiding volgens de European Chainsaw Standards.

Zo schreef ik mij dit voorjaar in bij PCLT voor een opleiding ‘Veilig werken met de kettingzaag’. Het was, in volle Covid-lockdown, een verrijkende ervaring op veel gebied.
Voor ons was dit een welkome afwisseling tussen alle verplichte thuiswerk uren. We leerden mensen kennen die omwille van de pandemie een job uit de horeca achterlieten en zich omschoolden tot bosbouwer.
We leerden dat theorie en technologie interessant zijn maar in deze job weinig van toepassing is. Het was bij momenten confronterend om een ander deel van het brein en motoriek aan te spreken.

De opleiding smaakt alvast naar meer. Naar meer opleidingen buiten de comfort zone en naar het volgende ECS certificaat.